گزارش صعود سبلان ( برای دیدن عکس ها کلیک کنید )شناسه کالا: 80

(((اندرحواشی صعود به قله سبلان)))
قسمت اول
سبلان؛ قله‌ای که بی‌تدارک، سخت می‌آموزد...
سبلان، نگینِ آذربایجان،
هر ساله میزبانِ صدها کوهنوردِ مشتاق است؛
از تازه‌کارانی که اولین صعودِ جدیِ خود را تجربه می‌کنند،
تا پیشکسوتانی که سال‌هاست با این غولِ خفته، دوستیِ دیرینه دارند.امّا درسال‌های اخیر،متأسفانه شاهدِ حواشیِ تلخی در این مسیر بوده‌ایم که
اگرچه گاهی نادیده گرفته می‌شوند،
امّا تأثیرشان بر کیفیتِ صعود و ایمنیِ گروه،غیرقابلِ انکار است...
1. مشکلِ ماشین‌ها و فرسودگی آنها و خرابی جاده شابیل تا پناهگاه و بالعکس وهزینه سرسام‌آورو غیر اصولی حمل تیم ها.
هزینه رفت یک میلیون و برگشت هم یک میلیون برای هر نفر می‌باشد و اگر تعداد از شش نفر کم باشد (ظرفیت لندرورها) هزینه سرشکن می‌شود .
2 - تهیه مینی‌بوس برای مسیرِ سبلان، با هزینه هنگفت خودش یک «صعودِ جداگانه»ست و این هزینه برای هرروز یک نفر حدود 600هزارتومان است اگر یک تیم پانزده نفره را درنظر بگیریم.
باید متوجه بود که سبلان، دیگر آن سفرِ ارزانِ قدیم نیست.
باافزایش هزینهٔ کمپ، غذا، حملِ بار، و ایاب و ذهاب متاسفانه برخی از اعضایِ تیم، بدونِ آگاهی از هزینه های واقعی، ثبت‌نام می‌کنند و در روزِ برنامه، غافلگیر می‌شوند. کماایپکه خود تیم ما از دیدن وضعیت قیمت‌ها شوکه شده بودیم.
هزینه تبلیغاتی باشگاه برای برنامه دوروزه
سبلان 1/5میلیون نوشته بودیم و در عمل بعد از درآوردن ریز هزینه ها متوجه شدیم که بالای پنج میلیون هزینه کرده ایم .

(((اندرحواشی صعود به قله سبلان)))
قسمت دوم
از ابتدای ورود به شابیل شاهد حضور کوهنوردانِ بدونِ تجهیزات انفرادی و تیمی بودیم که زنگ خطری برای خود و دیگران بودند.
متأسفانه هر سال، تعدادِ قابل‌توجهی از صعودکنندگانِ سبلان، با کفشِ معمولی، لباسِ نامناسب، و کوله‌پشتیِ خالی از وسایلِ ضروری، پا به مسیر می‌گذارند...
این افراد، نه تنها خودشان را در معرضِ خطر قرار می‌دهند، بلکه سرعتِ گروه را کاهش می‌دهند.در مواقعِ بحران، به دیگران فشار می‌آورند و گاهی، باعثِ صرفِ انرژی و وقتِ تیم برای کمک به خودشان می‌شوند.
لذا برگزاریِ جلسه‌ی توجیهیِ اجباری، ارائه لیستِ دقیقِ تجهیزاتِ مورد نیاز (کلاه، کفشِ مناسب، باتوم ، کرمِ ضدآفتاب، عینکِ آفتابی، لباسِ گرم، جورابِ اضافه، چراغ‌قوه، و...) توسط سرپرست برنامه ضروریست .

(((اندراحوالات برنامه سبلان)))
قسمت سوم
بهینه سازی وضعیت پناهگاه شابیل و ایجاد امکانات رفاهی اعم از اصلاح سرویسهای بهداشتی . افزایش کانکس های کمپینگ و آماده کردن برق و همچنین وجود پرچم و تابلو و علائم تشخیص مسیر و هشداردر نقاط حساس مسیر ، یکی از مهمترین عوامل افزایش ضریب اطمینان برای سرپرستان تیم ها در صعود می‌باشد که خوشبختانه این علائم در مسیر پناهگاه به قله به وفور بچشم میخورد وما هیچ مشکلی در رفت و برگشت نداشتیم .
یقینا بر این باورم که تیم های حاضر در منطقه از امکانات ناوبری بهره مند می‌باشند و در شرایط نامساعد جوی هم مشکل چندانی با پیدا کردن مسیر نخواهند داشت .اما خیلی عظیم کوهنوردان بدون تجهیزات که در منطقه حضور داشتند ازاین امکانات بی بهره بودند و در شرایط نامساعد بودن هوا باخطرات جدی مواجه خواهند بود کمااینکه در برگشت ممتاز قله ناگهان هوا خراب شد وقله تا رسیدن ما به پناهگاه کلا زیر ابرهاا ناپدید شد .حال شما در نظر بگیرید که نفراتی که در این شرایط در نصفه مسیر صعود یا فرود هستند در چه وضعیتی قرار خواهند گرفت .
کلامِ آخر؛ سبلان، جایِ شانس نیست
سبلان، با تمامِ زیبایی‌هایش،
یک قلهٔ جدی و نیازمندِ احترام است.
نه با شانس،
نه با اصرارِ بی‌مقدمه، و نه با تجهیزاتِ ناقص،می‌توان از پسِ آن برآمد.
«اگر امروز برایِ سبلان آماده نیستی،*
صبور باش و برایِ فردا،
قدرت و تجهیزاتِ لازم را فراهم کن.
کوه، همیشه منتظرِ تو می‌ماند؛
*امّا بی‌توجهی، نمی‌بخشد.»
سالم باشید و سرفراز